Kościół wzniesiony ok. 1222 r., wymieniony po raz pierwszy w 1244 r. Według podania wzniesiono go w miejscu, w którym kazanie wygłosił św. Wojciech tuż przed wyprawą misyjną do Prus i gdzie w wieku XI prawdopodobnie znajdowała się drewniana kaplica.
W wieku XV w miejscu dawnej świątyni wybudowano nowy kościół gotycki. W wieku następnym dobudowane zostały do niego nawy boczne, a następnie szczyty wieńczące wschodnią i zachodnią fasadę.
Kościół mocno ucierpiał podczas II wojny św., odbudowano go w latach 1946-1949.
Kościół orientowany, trójnawowy o prostopadłościennej bryle na rzucie prostokąta. orientowana, trójnawowa świątynia o prostopadłościennej bryle została wzniesiona w kilku etapach na rzucie wydłużonego prostokąta, którego północny bok jest ukośny, z cegły, w wątku gotyckim. Nawa główna i zamknięte trójbocznie prezbiterium trójprzęsłowe, ujęte od północy i południa nawami bocznymi.
Do prezbiterium od południa przylega wybudowana w latach 1620-1634 kaplica na rzucie prostokąta, dwuprzęsłowa, nakryta sklepieniem krzyżowym, od wschodu dobudowana w latach 1807-1817 zakrystia na rzucie zbliżonym do kwadratu. Korpus świątyni nakrywa wysoki dach dwuspadowy, prezbiterium trójpołaciowy.
Po południowo-zachodniej stronie kościoła wznosi się drewniana barokowa dzwonnica z pocz. XVII w., wybudowana na rzucie kwadratu, o konstrukcji ryglowej z wtórnym oszalowaniem, nakryta dachem namiotowym, krytym gontem. Dzwonnica jest najstarszym drewnianym zabytkiem Poznania.
Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador