Od pewnego już czasu planujemy szybki spacer na pole namiotowe nad jeziorem Winnogórskim na małe ognisko z pieczonymi kiełbaskami. W planach po ognisku mieliśmy dojście do pobliskich Strych a następnie powrót do Międzychodu przez Muchocin. Ale jak to bywa w dniu kulminacji tegoż wydarzenia nie wszystko poszło zgodnie z planem. Po pierwsze wyszliśmy późno z domu, bo media straszyły nas cały czas nadciągającym intensywnym deszczem i nim w końcu zdecydowaliśmy się na wyjście zrobiła się już14:00. A po drugie... O tym za chwilę.

Zima dobiegła końca nie dając się nam na szczęście za bardzo "we znaki". I chyba czas rozpocząć już sezon wędrówkowy. Na rozgrzewkę i pozimowy rozruch zdecydowaliśmy się na krótki spacer wraz ze znakami szlaku niebieskiego z Międzychodu do Gorzycka Starego.

Międzychód - Mierzyn - Międzychód, pętla, szlak częściowo znakowany, 12 km

Drugi dzień w Poznaniu wita nas mroźnym porankiem. Pokój powinniśmy zwolnić o 11:00 ale wracać do domu nam się jakoś jeszcze nie chce. Niestety okazuje się, iż nasze obecne lokum jest już zarezerwowane i naszego tu pobytu nie da się przedłużyć. Gdybyśmy zdecydowali się na przedłużenie pobytu wczoraj, nie byłoby najmniejszego problemu, dziś niestety nie ma takiej opcji. Jak to mówią: "Kto późno przychodzi, sam sobie szkodzi". Choć w naszym przypadku porzekadło powinno brzmieć raczej: "Kto się późno decyduje, kłopot sobie zafunduje". Pakujemy się więc z wyraźnym żalem i ogromnym rozczarowaniem na twarzach. 

Na inaugurację tegorocznej Turystycznej Rodzinki wybieramy, podobnie jak i w ubiegłym roku Poznań. Podczas dwudniowego wyjazdu mamy zamiar przede wszystkim zajrzeć do Muzeum Archidiecezjalnego umiejscowionej w pobliżu poznańskiej katedry. 

Jest połowa października i teoretycznie na całego powinna królować już jesień. A tu aura zupełnie letnia. I dobrze, zawsze przyjemniej wędrować i radośniej na sercu, gdy słonko grzeje. I łatwiej zmotywować się do wyjścia na szlak, gdy pogoda sprzyja. Albo inaczej - żal w domu siedzieć. Zastanawialiśmy się dokąd pójść, żeby nie było za daleko ale żeby jednak trochę kilometrów zrobić. I postanawiamy sprawdzić co tam po sezonie na Mierzynie słychać. Pójdziemy żółtym szlakiem nad jezioro Mierzyńskie, podejdziemy nad jezioro Radgoskie i wrócimy do Międzychodu szlakiem czarnym. W sumie wyjdzie jakieś 8 km, więc ogólnie fajny mały spacerek.

Zwiedzamy Jasną Górę wzdłuż i wszerz. W niektórych miejscach jesteśmy nawet po kilka razy. Nie obyło się oczywiście bez zakupów pamiątkowych dewocjonaliów w postaci różańca na palec i krzyżyka, które to zostały też niemal natychmiast poświęcone przez zakonników. Dewocjonaliami kupczy się w wielu  tego typu miejscach, ale ich "obsługa sakralna" w trakcie zakupów to prawdziwa rzadkość. Sam klasztor zrobił na nas duże wrażenie, całkiem możliwe, iż nawet większe niż krakowski Wawel. 

Zaczynamy zwiedzanie. Z ul. Katedralnej, gdzie pomieszkujemy mamy do przejścia mały fragment ul. T. Wilsona po czym z Alei Najświętszej Marii Panny widzimy już w oddali zabudowania jasnogórskiego klasztoru. Daleko zatem nie mamy, ruszamy więc w ich kierunku bardzo spokojnym krokiem. 

Na przystanek w Solinie podrzuca nas autem syn naszych gospodarzy. Szczęśliwie, mimo braku rezerwacji udaje nam się dostać bilety do Rzeszowa. Ten punkt planu naszego przejazdu był najbardziej ryzykowny - połączeń z Soliny jest jak na lekarstwo. Ale udało się, ruszamy o 9:25, aczkolwiek sam przejazd nie minął bez niespodzianek. Z powodu awarii autokaru czekał nas przymusowy kilkunastominutowy postój i przesiadka do specjalnie podstawionego autokaru. Brawo dla firmy NeoBus za szybką interwencję.

Drugi dzień pobytu nad Soliną powitał nas pięknym, mocno grzejącym od samego rana słońcem. Na spacer do zapory pogoda idealna, to też po szybkim śniadaniu wyruszamy w drogę. Patrząc z okna zapora wydaje się być raczej blisko w rzeczywistości dojście do niej zabiera sporo czasu. Z górki i pod górkę, z górki i pod górkę... Krętymi i wąskimi uliczkami i dróżkami. Z okna zaporę mieliśmy na wprost, ale żeby do niej dojść musieliśmy najpierw "zboczyć" na most nad Sanem, który na wprost zapory już nie leżał. Dodatkowe 2 km jak nic. Ale wędrówka ogólnie przyjemna, głownie wśród malowniczo ulokowanych chatynek.

Z Cisnej do Bóbrki wyjeżdżamy autobusem w samo południe. Odległość jest niewielka, toteż docieramy na miejsce bardzo szybko. 

Po słusznej rejteradzie z Bacówki Pod Honem meldujemy się "na dole" w Cisnej, na polu namiotowo-campingowym TRAMP, gdzie udało się nam załatwić pokój. Pokój, który okazał się przestronną Chatką z Bali, z aneksem kuchennym, toaletą, prysznicem i wygodnymi łóżkami. Gdybyśmy wylądowali tu już wczoraj, nasza przygoda z Bieszczadami byłaby zupełnie inna. Bardzo żałujemy, że nie nawialiśmy z Bacówki dużo wcześniej. Ale jak to mówią "mądry Polak po szkodzie"'