Drugi dzień pobytu nad Soliną powitał nas pięknym, mocno grzejącym od samego rana słońcem. Na spacer do zapory pogoda idealna, to też po szybkim śniadaniu wyruszamy w drogę. Patrząc z okna zapora wydaje się być raczej blisko w rzeczywistości dojście do niej zabiera sporo czasu. Z górki i pod górkę, z górki i pod górkę... Krętymi i wąskimi uliczkami i dróżkami. Z okna zaporę mieliśmy na wprost, ale żeby do niej dojść musieliśmy najpierw "zboczyć" na most nad Sanem, który na wprost zapory już nie leżał. Dodatkowe 2 km jak nic. Ale wędrówka ogólnie przyjemna, głownie wśród malowniczo ulokowanych chatynek.
Przechodzimy przez most i po kilkuset metrach w miarę płaskiego terenu trafiamy na stromą ścieżkę pod górkę, którą dostajemy się już w pobliże zapory. Jeszcze tylko kolejne podejście dość stromą ścieżynką i jesteśmy w Solinie przy Koronie Zapory.
Solina to wieś w woj. podkarpackim, w pow. leskim, w gm. Solina. Pierwszy raz jest Solina wzmiankowana w dokumencie z 1946r. jako miejscowość leżąca w dobrach rodu Kmitów. W pobliżu wsi znajduje się Jezioro Solińskie powstałe w 1968r. poprzez spiętrzenie wód rzek San i Solinka. Przed powstaniem zapory i elektrowni wieś znajdowała się w miejscu obecnego dna zbiornika.
Wolnym krokiem spacerujemy wzdłuż zapory podziwiając widoki. Już sama zapora robi wrażenie, ale widoki z niej są wprost niesamowite. Z jednej strony zalew i wzgórza, z drugiej wijący się San. Pięknie. Doskonale widzimy także stąd domek w Bóbrce, w którym mamy swój pokoik.
Nasyceni widokami idziemy nasycić nasze brzuszki do pobliskiej knajpki. Pyszna zapiekanką i frytkami.
Po posiłku udajemy się ponownie na zaporę a następnie na plażę znajdującą się tuż za nią. Mieści się przy niej spory ośrodek, w którym królują sklepiki z pamiątkami, smażalnie ryb, i wszelkiej maści inne lokaliki tak typowe dla tego typu "turystycznych" miejsc. Ogólnie fajne i klimatyczne miejsce, choć strasznie zatłoczone.
Zapora w Solinie jest największą budowlą hydrotechniczną w Polsce o długości 664 m, podzieloną na 43 sekcje, wysokości 82 m i objętości betonu 760 000 m3. Przekrój poprzeczny zapory ma kształt zbliżony do trójkąta. Wewnątrz zapory na 4 poziomach biegną galerie komunikacyjno-kontrolne o łącznej długości 2073 m. Dylatacje (celowo pozostawione szczeliny) pomiędzy sekcjami uszczelnione są gumowymi taśmami o szerokości 50 i 36 cm, zabetonowanymi w sąsiednich sekcjach. Przelewy zamykane są zamknięciami segmentowymi o konstrukcji spawanej. Górna krawędź segmentu w położeniu zamkniętym przewyższa normalny poziom piętrzenia o 0,5 m. W sekcjach przelewowych znajdują się 2 upusty denne.
Do Bóbrki i naszego pokoju wracamy krótko przed wieczorem. Po drodze zaopatrujemy się jeszcze w prowiant na jutrzejszy przejazd do Częstochowy. Idziemy także na kolacyjną pizzę. A potem, punkt 19:20 rozsiadamy się wygodnie przed naszym domkiem podziwiając już niestety ostatni zachód słońca nad Soliną.
To był bardzo udany dzień. Mamy nadzieję, że jutrzejszy będzie równie udany. No i że uda nam się załapać na jakiś transport do Częstochowy.
Stwórz łatwo własną witrynę internetową z Webador