Wybrane trasy miejskie

Szlak poboczny Traktu - Wzgórze św. Wojciecha, Piaski i Grobla.

Dalszy ciąg opisu traktu głównego Starego Miasta - Stary Rynek

Drugi z głównych szlaków traktatu – Stare Miasto. W tym artykule powinien znaleźć się także w zasadzie jeszcze szlak główny Stary Rynek, jednak ze względu na dużą ilość obiektów do omówienia zostanie od przedstawiony w kolejnej części.

Kolejna część opisu Traktu Królewsko-Cesarskiego w Poznaniu. Po szlaku głównym - Ostrowie Tumskim czas na jego obszary poboczne: Śródkę i Chwaliszewo.

Trakt Królewsko-Cesarski uznać można za główną trasę turystyczno-kulturową miasta Poznania. Miasta, którego historia sięga wieku X, miasta, które pełniło funkcję siedziby władców Polski a także będącego w latach 1290-1296 jego oficjalną stolicą. Trakt łączy najpopularniejsze turystycznie obszary centrum miasta i obejmuje obiekty związane z kulturowym dziedzictwem miasta. Pomysłem autorów Traktu było uczynienie jego „głównymi bohaterami czterdziestu pokoleń poznaniaków” oraz ukazanie kulturowego dziedzictwa miasta przez pryzmat dążenia ludzi z nim związanych do przezwyciężania trudności i osiągania sukcesu – alegorycznego „sięgania po koronę”. Zakres dziejów, do którego odnosi się Trakt jest nie mały, obejmuje bowiem okres od roku 966 do roku 1918. Nazwa Traktu nawiązuje do tradycji monarszej: królewskiej, głównie piastowskiej, oraz cesarskiej związanej z pobytami w Poznaniu władców noszących tytuł cesarski.

Trzebiatowski „Szlak Słonia” to około 2 km odcinek prowadzący przez najciekawsze punkty miasta. Na jego trasie znajduje się 9 tablic z informacjami o znajdujących się napotykanych zabytkach. Dlaczego szlak słonia? Jesienią 1639 roku do Trzebiatowa zawitała słonica wraz ze swoim trenerem i wzbudziła sporą sensację w miasteczku. Jeden z trzebiatowskich mieszczan kazał uwiecznić to wydarzenie na ścianie swojej kamienicy. I tak słonica stała się symbolem miasta.

Punkt 17. Wigloo

Punkt 9. Synagoga

 Z myślą o turystach jak i mieszkańcach miasta przygotowany został turystyczno-historyczny szlak po Nowym Tomyślu. Biegnie on wzdłuż 29. punktów – miejsc ważnych dla Nowego Tomyśla pod względem historycznym i turystycznym. Trasa zwiedzania obejmuje całe miasto, dlatego też przygotowano dwie wersje szlaku: krótszą koloru niebieskiego oraz dłuższą koloru czerwonego. Wszystkie lokalizacje ujęte w szlaku opatrzone zostały tablicą informacyjną z krótkim opisem obiektu w trzech językach: polskim, angielskim i niemieckim. Tablice posiadają również specjalne kody QR, dzięki którym po zeskanowaniu wyświetlają się na telefonie komórkowym rozszerzone informacje dotyczące danego miejsca.

Wędrówkę proponujemy rozpocząć od przejazdu kolejowego w Przytorze (dojazd PKS-em). Drogą asfaltową dochodzimy do centrum Przytoru.

Jest to około 4 km szlak obejmujący zabytki architektury militarnej po wschodniej stronie ujścia Świny. Możemy potraktować go jako kontynuację zwiedzania po zaproponowanym już Nadbałtyckim czerwonym szlakiem pieszym E-9, po przeprawie promowej.

Szlak znany od bardzo wielu lat. Rozpoczyna się przy przejściu granicznym Świnoujście – Ahlbeck, i wkrótce  zbacza z głównej ulicy Wojska polskiego w kierunku morza. Nie dochodząc do plaży szlak skręca na wschód, i wkrótce dociera do pierwszych zabudowań Dzielnicy Nadmorskiej – najpiękniejszej dzielnicy Świnoujścia. Secesyjne pensjonaty stojące przy kasztanowo-platanowych alejach tworzą wytworne klimat nadmorskiego uzdrowiska. Spacerujemy jasną, przestronną i prawie zawsze pełną ludzi promenadą z widokiem na najbardziej reprezentacyjne pensjonaty Świnoujścia. Mijając muszlę koncertową wkraczamy na nową część promenady, która rozpoczyna się fontanną, widowiskowo podświetlaną w nocy. Tuż za nimi kończy się też zwarta zabudowa. Zbaczając na obszar powydmowy można zobaczyć opuszczone bunkry i betonowe budowle o dziwnych kształtach i często trudnym do odgadnięcia przeznaczeniu. Większość z nich to obiekty hitlerowskiej baterii przeciwlotniczej, przy której funkcjonował system radarowy. Na wydmach przy ul. Uzdrowiskowej działała tajna hitlerowska jednostka radiolokacyjna. Zainstalowano tu tandem potężnych radarów, wychwytujących cel w promieniu do 50 km, a następnie precyzyjnie go namierzających dla artylerii.